Mijn vorige blog ging over vertragen. Dat lijkt alweer eeuwen geleden, alsof het in een andere wereld was. Inmiddels kan het me niet snel genoeg gaan. Ik maak tekening na tekening. Het voelt als een obsessie, maar dan een fijne.
Misschien komt het doordat ik na tien jaar teken- en schilderles geven zelf weer leerling ben geworden. Ik volg het traject van de Drawing Inventions Academy, een masterclass voor tekenaars. Dat wilde ik al heel lang, maar ik kon er nooit tijd voor maken. Want als ik zo’n traject zou volgen, wilde ik het goed doen: geen half werk, maar alle aandacht voor verdieping in mijn werk.
The Return of the Wolves. Soft pastel op papier. 100 × 70 cm. 2026
Het eerste inzicht kwam midden in de nacht. Ik schoot rechtop in bed toen ik besefte dat ik symbolen teken. Alles wat ik teken staat voor iets. De wolf, bijvoorbeeld, staat voor het onbekende, het wilde en oncontroleerbare. Hij is dreigend, misschien wel/niet gevaarlijk. Wat het ook is, zeker is dat de wolf is teruggekeerd in onze leven en een plek opeist.
Hide and Seek. Soft pastel op papier. 100 × 70 cm. 2026
Tekenen is een groot avontuur geworden. Zodra het kan, ren ik ‘s ochtends naar mijn atelier om verder te gaan waar ik gebleven was. Allerlei beelden uit mijn kindertijd en fantasie komen binnendrijven. Mijn hoofd zit zo vol ideeën dat mijn handen het amper kunnen bijhouden.. Wordt vervolgd!
The Jackdaw. Soft pastel en Potlood op papier. 100 × 70 cm. 2026
